|
Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ο πιο ασυνήθιστος Έλληνας πολιτικός. Επιμένει ωστόσο ότι δεν είναι πολιτικός. Λέει ότι είναι το αντίθετο ενός πολιτικού, ένας επιχειρηματίας, που νοιάζεται για το έργο που έχει αναλάβει: τον Δήμο, που διοικεί εδώ και ένα χρόνο.
Είναι μάλλον σπάνιο να λένε κάτι φιλικό για έναν ντόπιο πολιτικό οι διεθνείς ελεγκτές, που εργάζονται σήμερα για την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ. Και σχεδόν ποτέ δεν είναι ενθουσιασμένοι με τη μεταρρυθμιστική βούληση ενός Έλληνα. Αλλά για τον Μπουτάρη είναι. Από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, η Θεσσαλονίκη είναι μια «νησίδα ελπίδας», «υπόδειγμα για όλη την Ελλάδα», αναφέρουν στις εκθέσεις τους στα κεντρικά. Ένα στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Αθήνα δηλώνει: «Ο Μπουτάρης είναι η εξαίρεση, ένας φάρος. Όλοι οι άλλοι μπορούν να διδαχτούν από το παράδειγμά του».
Κι όμως, ο πολυπαινεμένος είναι στην πραγματικότητα ένας οινοποιός. Το ξινόμαυρο, το συρά, το μερλό του, είναι κρασιά που σε διεθνείς διαγωνισμούς έχουν κερδίσει χρυσά μετάλλια. Τα αμπέλια και την οινοποιία του τα κληροδότησε στα παιδιά του, όταν πριν λίγα χρόνια αποφάσισε να ασχοληθεί κατά κύριο επάγγελμα με την πόλη του.
Ούτε και ο Σπύρος Πέγκας όμως, ο οποίος σπούδασε στο Μόναχο πολιτικές επιστήμες, ήθελε ποτέ να γίνει πολιτικός. «Η διαφορά μεταξύ γερμανικής θεωρίας και ελληνικής πράξης ήταν για μένα τεράστια», λέει. Ο Μπουτάρης τον έκανε να αλλάξει γνώμη και τον κέρδισε για την πολιτική. Στην ομάδα του εργάζονται πολλοί σαν τον Πέγκα. Είναι νέοι – οι περισσότεροι έχουν τα μισά χρόνια του Μπουτάρη – και δεν προέρχονται από την πολιτική. Ένας από αυτούς ήταν αναλυτής στην Τράπεζα της Ελλάδος, ενώ ένας άλλος εργαζόταν ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
Ο Μπουτάρης είναι ένα μοντέλο ανθρώπου διαφορετικό από τα μέχρι τώρα γνωστά. Ίσως αυτό οφείλεται και στο ότι δεν κρύβει πως η ζωή του δεν κύλησε πάντα ευθύγραμμα. Ο Μπουτάρης έχει παραδεχθεί ότι ήταν αλκοολικός, επί δέκα χρόνια υπήρξε δεινός πότης. Κάθε χρόνο δεν γιορτάζει μόνο τα γενέθλιά του, αλλά και την ημέρα που σταμάτησε να πίνει. Εδώ και 21 χρόνια είναι πλέον «καθαρός».
Είχε χωρίσει μάλιστα, για επτά χρόνια. Στη συνέχεια ξαναπαντρεύτηκε – την πρώην γυναίκα του. Για την ορθόδοξη Ελλάδα είναι ασυνήθιστη τόση χωρίς προσχήματα εμπειρία ζωής. Όταν πέθανε η γυναίκα του το 2007, έκανε τατουάζ έναν μονόκερω για να θυμάται τη «θρυλική παρουσία» της. Όταν δεν μπορούσε πια να αντέξει άλλο το πένθος, ζήτησε να του κάνουν τατουάζ στην παλάμη μια σαύρα, ένα ζώο που αλλάζει δέρμα και γι αυτό του θυμίζει ότι εκ φύσεως η ζωή σημαίνει να αλλάζεις.
Ισως το ότι βλέπει συνέχεια αυτό το σαμιαμίδι τον κάνει να αντιμετωπίζει πράγματα, που άλλοι θα είχαν παρατήσει σαν αδύνατα να πραγματοποιηθούν.
